Xacob e Wilhelm Grimm
Os catro irmáns habilidosos
Era unha vez un home pobre que tiña catro fillos e, cando se fixeron homes, díxolles:
—Queridos fillos, tedes que ir gaña-lo pan, xa que eu non teño que darvos. Partide, aprendede un oficio e facede pola vida.
E así, colleron os irmáns cadanseu caxato, despedíronse do pai e partiron xuntos. Pasado un tempo chegaron a unha encrucillada que se abría en catro direccións. O máis vello dos irmáns dixo:
—É hora de separármonos para proba-la nosa sorte. Dentro de catro anos xuntarémonos de novo aquí.
Así, proseguiu cada un o seu camiño; e, ó pouco tempo, o máis vello deles deu cun home que lle preguntou para ónde ía e qué quería facer.
— Quero aprender un oficio— contestou.
—¡Pois ven comigo e faite ladrón!
—Non –díxolle–, iso non é traballo honrado; e, ó final, acabarei pendurando de calquera árbore, coma o badalo dunha campá.
—Non lle temas á forca. Eu ensinareiche como coller cousas que ninguén pode conseguir e sen deixar rastro.
Deixouse convencer para adestrarse na tarefa de roubar, e chegou a ser un ladrón tan hábil que se facía con todo aquelo que lle viñese en gana ter.
Do mesmo xeito, o segundo irmán deu cun home que tamén lle preguntou qué quería facer neste mundo.
—Aínda non o sei –contestou el.
—Ven comigo e aprende a observa-las estrelas. Non hai nada mellor ca eso porque nada hai que escape á nosa mirada –explicoulle o home.
Ó rapaz gustoulle a idea, e chegou a ser un astrónomo tan bo quen cando aprendeu de todo o oficio e quixo marchar, o seu mestre regaloulle un prismático.
—Poderás ver con el todo o que suceda no ceo e na terra, e nada haberá que poida agocharse á ...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Go to begin of the document
Go to previous page
Go to next page
Go to the end of document
