Alem SURRE-GARCIA
Antonio Vidal
(extrait)
***************
La Nafra
Lo jutjament aiceste aviá d'esser lo darrièr. Aurà calgut quicòm coma tres ans per n'engenhar lo desnosament. La tissa particularament afogada dels nombroses testimònis (deuriái puslèu parlar de sembla-testimonis), la multiplicitat de las enquistas mai o mens onèstas, la volontat acarnassida de recampar lo mendre tròç de vida del condemnat, lo desir fonsarut de ne furgar lo mendre recanton e d'atal prene lo mal per sa rasic d'un biais definitiu, avián mobilisat la nacion novela. Tan valdriá dire lo novel Estat...
La fotò del condemnat èra estada espandida de tot caire dins cada vilatge e d'en d'aquí dins cada fogal. L'ambiguitat d'una tala accion de la part de la Seguritat podiá pas enganar los que, d'amagadas, avián pas doblidat lo gost de la critica e de la recerca; eran pas gaire, o cal dire coma es, los que s'acontentavan pas de la vertat oficiala e que contu-nhavan la lucha, fisèls encara a qualqua promessa ufanosa. La populacion dins son ensèms, alassada per d'annadas de dolenças podiá a son aise, dins son canton, racar à bòudre sus la fotò que retrasiá la cara d'un òme barbassós, fotò retocada, era pron evident pr'aquò, de tal biais qu'i apareguesse un mescladís de gorrinitge e de baujum.
Lo condemnat, Antonio Vidal, era endevengut, emai pels manits, l'òme sens onor que se podiá sannar coma un pòrc. La Seguritat lo teniá engabiat per l'aparar (o li explicavan atal) de la justa furor del pòble. Coma s'era a el, encara, a lor mercejar d'aquela atencion que los mai sensibles demèst eles tenián a prene per un darrièr rebat d'umanisme borgés. Engabiat e aparat fins al jutjament. Fins ...
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Go to begin of the document
Go to previous page
Go to next page
Go to the end of document
